Dear Diary วันนี้เราตื่นนอนตอน6โมง อาบน้ำแล้วมากินส้มเป็นอาหารเช้า เกาหัว2ครั้งก่อนทักทายปู่ พ่อตื่นแล้วเหมือนกัน แต่แม่หายไปไหนไม่รู้...โว้ยนี่ตูเขียนไรอยู่วะเนี่ย!!!!

ธีบ่นพลางจ้องไปยังหนังสือปกสีดำ บนปกเขียนไว้ว่า

'ไดอารี่เด็กดี บันทึกชีวิต บันทึกความสุขไปกับเราสิ'

โห ปกเขียนได้อ้อกมาก วันเกิดเราทั้งทีย่าจะให้อะไรดีกว่านี้ไม่ได้รึไงกันนะ!

ถามจริงเหอะสมัยนี้วัยรุ่นชายที่ไหนเขียนไดอารี่ลงสมุดเนี่ย?! เปิดID exteenมาให้เขียนบันทึกยังดีกว่าเลย นี่สินะที่เขาเรียกgeneration gap เดี๋ยวสมัยลูกเราคงเขียนไดอารี่ลงiPhoneหรืออะไรเทือกนั้นมั้ง แล้วนี่บ่นอะไรอยู่เนี่ยเรา แล้วเวลาเขียนของเทือกนี้มันเริ่มไงหว่า? คงแบบนี้มั้ง...

 

วันที่18-5-2551

-ครั้งแรกของเรา- วันนี้วันหยุด นั่งใช้คอมไปเรื่อยๆไม่มีอะไรทำ จบ

 

สงสัยคงแนวๆนี้ ไม่ต้องใส่รายละเอียดอะไรมากด้วย แต่เขียนเป็นวันๆมันรำคาญแฮะ แก้ดีกว่า ต้องใช้คำแนวๆให้มันดูดีด้วย chapter1รึ? ไม่อะ หรือจะเป็นบทที่1?อันนี้ก็ไม่ดี ใช้บล็อกคงดีกว่านี้แฮะ ไม่ต้องมาเสียเวลาเขียนให้เมื่อยมือ เอ๊เดี๋ยว บล็อกงั้นรึ ใช่แล้ว ใช้คำว่าentryแทนวันที่ไง! เรานี่มันอัจฉริยะจริงวุ้ย 5555

 

วันที่18-5-2551 entryที่0

-ครั้งแรกของเรา- วันนี้วันหยุด นั่งใช้คอมไปเรื่อยๆไม่มีอะไรทำ จบ ปกติชีวิตเรามันก็โอนะ แต่วันนี้น่าเบื่อมากกก ไม่ได้เจอเพื่อนสักคนเลย แต่ละคนจะเป็นไงมั้งนะ ภูมิคงราดน้ำใส่หัวตัวเองอยู่ที่ไหนซักแห่ง ไทยคงจีบสาว...เอ้ย! ดูภาพถ่ายจากทริปดอยเตะเมฆอยู่ ส่วนนายแมน รายนี้คงจีบสาวอยู่จริงๆ ลี่ลี่อาจจะดื่มชา่อยู่กับหยิน ถ้าทาง2คนนี้สนิทกันน่าดูหลังจากค่าย คนอื่นๆเองก็คงมีอะไรทำ

สรุปแล้วถ้าทางคนอื่นๆชีวิตคงมีสีสันกว่าเราเยอะ เพราะถ้าชีวิตเรามีสีสันคงไม่มานั่งบ่นให้หนังสือฟังหรอก -เฮ่อ- ถ้าสวรรค์มีจริงโปรดประทานหญิงงามๆซักคนมาเป็นแฟนเราเท้อออ จะได้มีไรทำมากขึ้น เอ๊ะ แล้วเราเขียนไรอยู่วะ นี่มันบันทึกไม่ใช่สมุดไว้บ่นนี่หว่า งั้นพอแค่นี้แหละ

---จบ----

 

ธีเขียนจบพลางปิดสมุด ในใจนึกอยู่ว่าเสียเวลาเขียนไปเพื่ออะไร เขาคงจะเดินออกจากห้องไปถ้าไม่เหลือบไปที่ไดอารี่อีกครั้ง 'ชื่อหนังสือมันน่ารำคาญจริงๆวุ้ย' ธีคิด ว่าแล้วเขาก็ขีดฆ่าปกหนังสือแล้วเขียนใหม่

'ไดอารี่เด็กดี ธีบันทึกชีวิต บันทึกความสุขทุกข์ไปกับเราสิ'

์

ยังดูแปร่งๆแฮะ แต่ก็ดีกว่าแต่ก่อนละกัน ธีคิดได้ดังนั้นก็เดินออกจากห้องไป ทิ้งสมุดบันทึกไว้เบื้องหลัง หาได้สังเกตบุรุศปริศนาในห้องไม่

ชายปริศนา: โอ้! เจ้าธีเขียนอะไรไว้ไม่บอกพ่อเลยนะเนี่ย ไหนๆขอดูหน่อยดิ้ จะได้เอามาลงบล็อกด้วยหึๆๆ

พ่อของธีกล่าวไว้แค่นั้นแล้วก็เดินจากไปหยิบหนังสือปกดำติดมือไปด้วย

edit @ 18 May 2008 20:44:20 by MD (ผู้ปกครองของธี)

edit @ 19 May 2008 11:43:29 by MD (ผู้ปกครองของธี)

edit @ 23 May 2008 14:45:09 by MD (ผู้ปกครองของธี)

entryที่1

วันนี้วันหยุดอีกแล้วเพราะมันเป็นวันวิสาขบูชา แต่เราเศร้ามาก ไม่ใช่โดนน้ำตาเทียนลวกตอนเวียนเทียนหรอกนะ เราเศร้ามากเพราะเขาคนนั้นตายจากไปแล้ว จากไปอย่างไม่มีวันกลับ เราคงไม่ได้ไปเที่ยวด้วยกันอีกแล้ว วันคืนที่ใช้เวลาด้วยกันเหมือนช่วงเวลาอันห่างไกล รูปที่เราถ่ายกับเขาตอกย้ำใจเราเรื่อยมาว่าเขาไปแล้ว...

ความเศร้่ามันช่างเจ็บปวดรวดร้าว แต่คนรอบข้างเรากลับแตกต่างจากเรา แมู่่เหมือนจะยังไม่รู้ ย่ากับปู่ยังอยู่ระหว่างไปเที่ยวฉลองครบรอบแต่งงานปีที่41ที่อิตาลี(ทิ้งลูกทิ้งหลานไว้เมืองไทย) เพลงนาฬิกาตาย(ของBodyslam)ที่เปิดฟังอยู่เหมือนจะคอยเตือนเราเรื่องเขา ทำไมเราไม่เปลี่ยนเพลงล่ะ? เราไม่รู้และเราไม่สน เราไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่แล้ว เราได้แต่นั่งซึมต่อไป

งานศพของเขาเป็นไปอย่างเรียบง่าย ไม่มีพระหรือบาทหลวง ไม่มีพิธีอะไร เขาแค่ถูกนำใส่โลแล้วฝัง ง่ายดีเนอะ?

ไม่มีอารมณ์บ่นต่อล่ะ ไปดีกว่า

---จบ---

ธีปิดสมุด ทำหน้าเหม่อลอย จนกระทั่งมีเสียงนึงดังขึ้น

?-เป็นไรของลูกวะธี และเขียนอะไรของลูกเนี่ย ตอนทวดแกเสียพ่อยังไม่เห็นลูกพรรนาร่ำหาเป็นหนังเกาหลีงี้เลย ถามจริง มันซีเรียสขนาดนั้นเลยเหรอ?

ธี-พ่อมาแอบอ่านไดอารี่ผมตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย แล้วทำไมจะไม่ซีเรียส นี่พ่อไม่เศร้าเลยเหรอ

MD-เออ พ่อไม่เศร้า ถามจริงเหอะเรื่องแค่นี้แกยังอีโมขนาดนี้ แฟนแกทิ้งแกไม่พุ่งหลาวลงตึกเรอะ แล้วที่บอกงานศพเป็นไปอย่างเรียบง่ายนี่คงไม่ใช่แกเอาไปฝังหรอกนะ!?

ธี-พ่อใจดำจริงๆอะ แล้วไม่ให้เอาไปฝังจะให้ทำยังล่ะพ่อ ใจคอพ่อจะทิ้งไว้งั้นเรอะ

MD-เอานาฬิกาข้อมือตายไปฝังเนี่ยนะ!? โถ่ถัง ความคิดอ่านลูกยังเป็นเด็ก7ขวบรึยังไงเฮอะ มานี่เลย ไปขุดนาฬิกาขึ้นมาเดี๋ยวนี้ G-shockนี่แพงนะเฟ้ยเฮ้ย เรือนนั้นตั้ง5000บาท แล้วตามพ่อมา เดี๋ยวพอพาขับรถไปเปลี่ยนถ่านนาฬิกาที่ร้านแถวห้าง

ธี- นาฬิกาเรือนนั้นเปลี่ยนถ่านได้ด้วยเหรอ (ถามไปส่งสายตาอินโนเซนต์ไป)

MD-เออสิวะ เร็วๆให้ว่องให้ไว เดี๋ยวไม่ขับไปส่งซะนี่

.

.

.

1ชั่วโมงให้หลัง

ธีกลับบ้านมาแล้ว เขาแก้เอนทรี่เป็น

entryที่1

วันนี้วันหยุดอีกแล้วเพราะมันเป็นวันวิสาขบูชา แต่เราเศร้ามาก ไม่ใช่โดนน้ำตาเทียนลวกตอนเวียนเทียนหรอกนะ เราเศร้ามากเพราะเขาคนนั้นตายจากไปแล้ว จากไปอย่างไม่มีวันกลับ เราคงไม่ได้ไปเที่ยวด้วยกันอีกแล้ว วันคืนที่ใช้เวลาด้วยกันเหมือนช่วงเวลาอันห่างไกล รูปที่เราถ่ายกับเขาตอกย้ำใจเราเรื่อยมาว่าเขาไปแล้ว...

ความเศร้่ามันช่างเจ็บปวดรวดร้าว แต่คนรอบข้างเรากลับแตกต่างจากเรา แมู่่เหมือนจะยังไม่รู้ ย่ากับปู่ยังอยู่ระหว่างไปเที่ยวฉลองครบรอบแต่งงานปีที่41ที่อิตาลี(ทิ้งลูกทิ้งหลานไว้เมืองไทย) เพลงนาฬิกาตาย(ของBodyslam)ที่เปิดฟังอยู่เหมือนจะคอยเตือนเราเรื่องเขา ทำไมเราไม่เปลี่ยนเพลงล่ะ? เราไม่รู้และเราไม่สน เราไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่แล้ว เราได้แต่นั่งซึมต่อไป

งานศพของเขาเป็นไปอย่างเรียบง่าย ไม่มีพระหรือบาทหลวง ไม่มีพิธีอะไร เขาแค่ถูกนำใส่โลแล้วฝัง ง่ายดีเนอะ?

ไม่มีอารมณ์บ่นต่อล่ะ ไปดีกว่า

---จบ---

เราพึ่งรู้นะเนี่ยว่าเปลี่ยนถ่านนาฬิกาข้อมือตายได้ รู้ถึงไหนอายถึงนั่น ใครอ่านสิ่งนี้แล้วเอาไปเผยแพร่ ขอให้คนคนนั้นท้องเสียอย่างรุนแรงนาน3อาทิตย์โลด เพี้ยง!

---จบ---

 

2-3วันต่อมา พ่อของธี(MD)เกิดอาการท้องเสียอย่างรุนแรงโดยไม่ทราบสาเหตุจนแทบไม่เป็นอันทำมาหากิน และต้องเข้าโรงพยาบาลไปให้น้ำเกลือ...เอวัง

 

เสริมๆ

<<< นาฬิกาเจ้าปัญหาเรือนดังกล่าว

edit @ 19 May 2008 13:40:21 by MD (ผู้ปกครองของธี)

edit @ 19 May 2008 13:42:30 by MD (ผู้ปกครองของธี)

edit @ 20 May 2008 15:57:40 by MD (ผู้ปกครองของธี)

edit @ 23 May 2008 14:44:54 by MD (ผู้ปกครองของธี)