นักเรียนรั่ว@สิงคโปร์

ไม่ได้เขียนเรื่องสิงคโปร์มาซะเนิ่นนาน เอนทรี่นี้ก็ขอไม่เขียนเรื่องสิงๆต่ออีกซักเอนทรี่ละกัน (คนเขาจะเลิกตามบล็อกเอ็งหมดแล้วนะเฮ้ย)

 

ไอเดียนี้เริ่มมาจากบทสนทนาสั้นๆ(มั้ง)กับพี่กิ้กผู้ที่เชื่อว่าตัวเองรั่วและบ้า

 

ผลจากการสนทนาว่าด้วยหัวข้อ'อัพอะไรสั้นๆแต่มีสาระดี  = ='' 'ทำให้tagนี้เกิดขึ้นมา tagที่จะมาสอนให้คุณเสื่อมอย่างมีสไตลลลลลล์(กระดกลิ้นนน)ไม่ต้องไปง้อดีไซน์เนอร์แพรีสสสสส(กระดกลิ้นอีกรอบ)

 

โดยมีกฏว่า

1. จำกัดความคำว่าเสื่อมสำหรับคุณมา

2. ยกตัวอย่างความเสื่อมที่อยากเล่ามาซักนิด

3. หรือจะนำเสนอด้วยวิธีอื่นตามสะดวกก็ได้ ไม่มีปัญหา

4. ใส่ชื่อtagไว้ว่า 'tagเสื่อม' (ไม่เว้น)

 

 

เพื่อเรียกน้ำย่อยซักนิสสสส(กระดกลิ้นอีกแล้ว) ขอมาจำกัดความคำว่า'เสื่อม'ก่อน

มันคืออะไรที่คนไม่คาดคิดถึงและมักจะมีความหมายในทางลบผสมฮา

 

แน่นอน มุกเสื่อมจะไม่สมบูรณ์หากปราศจากผู้รับมุก ซึ่งผู้รับมุกเองก็เป็นหน่วยวัดคุณภาพที่ดีของมุกเสื่อมด้วย เนื่องจากแกนสำคัญมุกก็คือปฏิกริยาของผู้รับ ดังคำกล่าวที่ว่า

'มุกที่ดีไม่ใช่มุกที่ตลก แต่มุกที่ดีคือมุกที่ผู้ฟังเข้าใจ'   credit personal messageที่ไปเห็นมาจากเว็บบอร์ดแห่งนึง

 

(ตัวอย่างปฏิกริยาตอบรับของมุกเสื่อมๆ ของผู้ฟังที่เข้าใจ) creditภาพ พี่สี

 

 

เข้าเรื่องเสื่อมๆต่อ เริ่มจากหัวข้อเอนทรี่ก่อนเลย มันนับว่าเป็นตัวอย่างความเสื่อมเกรดDที่ดีในระดับนึง

[TAG] How to เสื่อมให้แสรดssssss แบบgolden standard

 

ซึ่งบางคนอ่จจะคิดนิดๆว่า:

golden standardมันเกี่ยวอะไรกับความเสื่อม?

คำว่า'สัตว์'เอ็งจะเติมsกับเปลี่ยนวิธีสะกดเป็น'แสรด'หาเสปียร์หรือไง?

 

ด้วยเหตุนี้หัวข้อเอนทรี่จึงตกอยู่ในสถานะเสื่อม(ในstandardของผม)ได้เพราะ

1. คนไม่คิดว่ามันเหมาะสมตามมาตราฐานสามัญสำนึก เพราะหาความเกี่ยวข้องระหว่างเสื่อมกับgolden standardไม่ได้

2. 'แสรด'เป็นภาษาวิบัติ ยิ่งเติม'ssss'ต่อท้ายเข้าไปกลายเป็นคำลูกครึ่งไทย-อังกฤษยิ่งวิบัติ

3. อ้างอิงจากเอนทรี่นี้ของคุณปูทัน ที่กล่าวไว้า

'Humor หรืออารมณ์ขัน มักเกิดจากความขาด, เกิน หรือขัดแย้งของอารมณ์ร่วมที่มีต่อเหตุการณ์หนึ่งๆ'

หัวเอนทรี่ที่ส่งผล'ขาด/เกิน'ทางอารมณ์เช่นนี้จึงสามารถนับเป็นมุกตลกได้

 

อย่างไรก็ดี มันเป็นได้แค่ความเสื่อมระดับD เนื่องจาก:

1. มันไม่ฮาเท่าที่ควร จึงเรียกได้ว่าไม่เข้าถึงพอยนท์ที่ว่า'มีความหมายในทางลบผสมฮา'ได้เต็มที่

2. เราๆชาวบล็อกเกอร์คุ้นเคยกับการใช้ชื่อเอนทรี่ที่มีเอกลักษณ์ในการเรียกความสนใจผู้อ่านอยู่แล้ว การใช้ชื่อเช่นนี้จึงไม่บรรลุจุดประสงค์ในส่วนของการเป็น'อะไรที่คนไม่คาดคิดถึง'ได้ดีเท่าที่ควร

 

หรือจะให้ยกอีกตัวอย่างนึงก็คือ

(บทสนทนาบนMSN AกับBกำลังปรึกษางานกันอยู่)

A -สะบัดแว่น- says:

เฮ้ยแป้ปนึง

 

B ♥ ข้าวมันไก่ผักชีเยอะๆของลุงเดช says:

ไมหรอ

 

A -สะบัดแว่น- says:

กุขอไปขี้ก่อน

 

B ♥ ข้าวมันไก่ผักชีเยอะๆของลุงเดช says:

 

-10นาทีต่อมา-

 

A -สะบัดแว่น- says:

ถ่ายคล่องดีว่ะ

ข้าวมันไก่ร้านลุงเดชที่ไปกินกะแกออกมาหมดเลย

5 5 5 5 5 55

กร๊าก(ขำ)

 

B ♥ ข้าวมันไก่ผักชีเยอะๆของลุงเดช says:

อย่าพูดดิเมิง

 

A -สะบัดแว่น- says:

จิงๆนา

เห็นเศษผักชีของโปรดเมิงด้วย

 

B ♥ ข้าวมันไก่ผักชีเยอะๆของลุงเดช says:

พออออออออออออออออออออ

 

 

ในกรณีนี้บทสนทนาดังกล่าวจะจัดเป็นมุขเสื่อมที่มีระดับสูงกว่าขึ้นมาอีกเล็กน้อย เนื่องจาก

1. Aเลือกที่จะพูดถึงจุดประสงค์ในการกระทำของตัวเอง ซึ่งในกรณีนี้คือการไปห้องน้ำเพื่อถ่ายทำภาพยนต์ ทั้งๆที่ความจริงไม่จำเป็นต้องกล่าวถึงก็ได้ จุดนี้จึงสามารถเข้าถึงเป้าหมายในส่วนของการ'คาดไม่ถึง'และ'มีความหมายในทางลบผสมฮา'ได้พร้อมๆกัน

2. Aต่อมุกโดยการพูดถึงจุดไม่เกี่ยวข้องเป็นครั้งที่2 ซึ่งใมนกรณีนี้คือการบรรยายลักษณะของผลผลิตทางกายภาพของตนเอง(แน่นอนว่าไม่จำเป็นต้องทำเช่นนั้นก็ได้) ซึ่งเป็นการบรรลุจุดประสงค์ในการเสื่อมแบบเดียวกับข้อแรก แต่เป็นการย้ำเข้าไปอีก โดยเฉพาะในจุดของ 'มีความหมายในทางลบผสมฮา'

 

อย่างไรก็ตาม แม้ในทางทฤษฎีมุกนี้จะเป็นมุกเสื่อมได้ในตัวของมันเอง แต่คงเป็นระดับที่ยังไม่น่าสนใจเท่าใดนัก เนื่องจากความชาชินต่อมุกทำนองนี้ของผู้อ่านทำให้ทิศทางของมุกเป็นสิ่งที่คาดเดาได้

 

 

กลับมาที่ประเด็นหลักของเอนทรี่ แล้วทำยังไงมุกมันถึงจะเสื่อม เสื้อม เสื่อมได้โดนใจวัยทีน(หรืออาจจะวอนโดนทรีนแทนหากใช้มุกไม่ถูกจังหวะ)

ท่านสามารถไปติดตามดูตอนต่อ(ที่จะมาเร็วๆนี้)ได้จากคุณอินี่มันรั่ว อินี่มันบ้าได้เลยครับ

 

 

เสียงผู้อ่าน / พี่กิ้ก - ปัดภาระงี้เลยเหรอเอ็ง

MD (ผู้โดนสกรัมมา) - นะ...นี่ ก...ก็เป็นตัวอย่างป..ปฏิกริยาของ ม...มุกเสื่อม(ที่ไม่ดี)