นักเรียนรั่ว@สิงคโปร์

ต่อจากตอนที่แล้ว

หลังจากประสาทรับประทานไปกับจินตนาการที่หนีห่างจากความเป็นจริงไปแล้ว MDก็หอบสังขารและกระเป๋าสัมภาระหนังอึ้งลงมาจากรถบัสด้วยสีหน้าราวกับว่าจะไปเข้าคุก

ระหว่างนักเรียนกว่า200ชีวิตกำลังเข้าแถวด้วยความเป็นระเบียบเท่ากับลิงแตกฝูง ฝนก็เริ่มเทลงมา ทะเลเริ่มมีคลื่นมากขึ้นเรื่อยๆจนบรรยากาศBattle Royaleเพิ่มขึ้นเป็นเงาตามตัว เพื่อปลอบขวันลิงแตกฝูงกลัวฝน ทางเจ้าหน้าที่ค่ายที่ฝั่งจึงเริ่มแจกเสื้อกันฝนพลาสติกแบบใช้แล้วทิ้งให้กับทุกคน แต่หลังจากคลุมตัวกับสัมภาระผมก็สังเกตเห็นปัญหาใหม่ครับ

"เรื่อที่จะมารับมันอยู่ไหนวะ  = =?"

หลังจากสอบภามกับเจ้าหน้าที่ เขาก็บอกว่าเรือจะมารับในอีก3นาที ก็เลยโล่งใจกันไปนึกว่าจะต้องตากฝนกันอีกนานซะแล้ว แต่ทว่าพอเรือมาความจริงก็ปรากฏครับ 

ไอ้เรือเหวมันจุคนได้แค่10คน = ="

มีเรือใหญ่ที่จุคนได้30กว่าคนอีกลำนึงก็จริง แต่รวมไอ้เรือนี่มันก็จุคนได้อีกประมาณ40คนเท่านั้นครับ นักเรียนตั้ง200กว่าคน แบบนี้ก็ต้องไปกลับอีกอย่างน้อย5เที่ยว แถมฝนก็ตกหนักขึ้นเรื่อยๆ เที่ยวเรือเที่ยวนึงใช้เวลาประมาณ5นาที สรุปจะไปขนนักเรียนไปให้หมดก็ต้องใช้เวลาเกือบครึ่งชั่วโมงเชียวรึ แต่ก็นับว่าโชคดีที่กลุ่มผมกับเพื่อนได้ขึ้นเรือเล็กต่อเป็นกลุ่มแรกๆลยไม่ต้องทนเปียกฝนนาน

ภาพถ่ายภาพแรก(และภาพเดียว) ณ ค่ายOBSที่ถ่ายบนเรือครับ(ใครเคยบ่นเรื่องสาวสิงคโปร์ในตอนนั้น ตอนนี้ก็มาดูหน้าเพื่อนผมให้จุใจไปเลยละกัน) ใครเดาถูกว่าผมเป็นใครในภาพ(ขอแก้คำถามให้เคลียร์ขึ้นหน่อย)ให้สิทธิ์รีเควสเอนทรี่ได้เอนทรี่นึง ถ้าผมเขียนได้ล่ะก็นะ (ใครจะไปอยากรีเควสวะ)

อนึ่ง ผ้าคลุมสีเหลืองๆนั่นก็เสื้อกันฝนใช้แล้วทิ้งที่เขาแจกนั่นแหละครับ

หลังจากขึ้นเกาะมาอย่างทุลักทุเล พวกผมอีกกว่า10ชีวิต(ที่ขึ้นเรือเล็กมาด้วยกัน) ก็หอบสังขาร&ข้าวของชุ่มน้ำฝนมายังบริเวณค่าย แต่มันเป็นอะไรที่ผมแปลกใจพอสมควรเพราะมันก็ไม่ต่างจากค่ายลูกเสือที่ผมเคยไปมา

อาคารปูนชั้นเดียวเรียงรายอยู่ประมาณ4หลัง นอกจากนั้นก็มีห้องน้ำหลังคาสังกะสีขนาดใหญ่ ก๊อกน้ำรวม แล้วก็โถงประชาสัมพันธ์

หลังจากนั้นทุกคนก็ถูกเรียกไปยังส่วนโถงกันก่อน ที่นี่ทุกคนได้รับการแบ่งกลุ่มตามที่ได้สุ่มล่วงหน้าไว้เมื่อไม่กี่วันก่อนที่พวกผมจะมา โดยกลุ่มกลุ่มนึงจะมีคนประมาณ15คนครับ แล้วกลุ่มที่ผมโดนจับว่ามาไว้คือShackleton (แชคเคิลตั้น) ส่วนเพื่อนๆคนอื่นๆก็โดนจับไปไว้กลุ่มอื่น กลุ่มเทนซิงเอย กลุ่มอาร์มุดเซ็นเอย(ชื่อกลุ่มทั้งหมดเป็นชื่อของนักสำรวจครับ) รวมแล้วก็มีประมาณ10กว่ากลุ่ม

ผมขอตัดตอนต่อจากนี้ก็แล้วกัน เพราะก็เป็นแค่การรอเพื่อนๆให้มากันครบกับประกาศเรื่องข้อปฏิบัติพื้นฐานนิดหน่อย 

ต่อจากนั้นพวกเราก็ถูกปล่อยไปกับพี่คนดูแลครับ โดยเขาจะคอยเป็นคนแทคแคร์ นำทาง แนะนำ อาบน้ำให้(ไม่ใช่แล้วมั้ง) ฯลฯไปจนจบค่ายครับ

วันวันแรกก็หมดไปกับการทำความคุ้นเคยกัน ทำกิจกรรม เตรียมความพร้อม(เช่นฝึกการตั้งเตนท์)นั่นแหละครับแต่เซอร์ไพรส์จริงๆมันไปกองอยู่ที่ตอนค่ำนั่นเอง

ช่วงเย็นๆแต่ละกลุ่มก็เริ่มทำอาหารครับ ซึ่งก็คืออาหารกระป๋องแล้วก็ข้าวสารอาหารแห้งที่ทางค่ายเขามีไว้ให้นี่แหละ โดยมื้อแรกผมประเดิมด้วยโจ๊กกึ่งข้าวสวยผสมถั่วกระป๋อง ปลากระป๋อง ไส้กรอก เห็ดกระป๋องแล้วก็ขนมปัง รสชาติออกสับสนครับ นึกภาพความสับสนไม่ออกก็ให้นึกภาพทักกี้ใส่จีสตริงเต้นParty Boyครับ สับสนประมาณนั้นแหละ(จะมีใครนึกภาพออกไหมวะ)

พอตกดึกก็เข้านอนกันครับ เข้าเตนท์มานี่โคตรสดชื่นเลยจริงๆ เพราะมีปัจจัยครบคัน

-มีพื้นพลาสติกแข็งๆที่ข้างใต้มีดินแข็งๆปนกรวดไว้ให้เอนนอน

-มีกลิ่นอับ

-แล้วก็เซอร์ไพรส์เล็กๆน้อยๆจากอดีตเจ้าของเตนท์

อะไรน่ะหรอครับ?

ขนมปังบูด1ถุงครับ

แบบว่าเห็นแล้วซึ้งอะครับ คุณเจ้าของเก่าคงทิ้งไว้ให้เพราะว่ามีเทวดามาเข้าฝันบอกให้ทิ้งขนมปังไว้ ไอ้เจ้าของเตนท์คนใหม่มันจะได้ไม่หิวตายกลางดึก เสียอย่างเดียวตรงนึง เขาคนนั้นคงลืมไปว่้าขนมปังมันมีวันหมดอายุด้วย

อยากจะขอบคุณไอ้เจ้าของเก่าโดยลากหัวมันมาแล้วเอาถุงขนมปังสวนรูหัวนมมันจริงๆ 

ส่วนเพื่อนร่วมกลุ่มที่เบียดเข้ามาด้วยอีก2ชีวิตก็นะ กลิ่นเหงื่อแรงยังกะช้างแอฟริกาติดทะเลทรายซาฮาร่า (นี่เอ็ง2ตัวอาบน้ำมาป่าววะ) แล้วมาคิดดูดีๆเนี่ยผู้ชายตัวเท่าควาย กลิ่นเท่าช้างขี้แตก 3ชีวิตมาเบียดกันอยู่ในเตนท์แคบๆนี่มันน่าพิศมัยยังไงวะครับ สาวYฮาร์ดคอร์มาเห็นยังส่ายหน้าไม่เอาไปจิ้นเลย นับประสาอะไรกลับหนุ่มน้อยเดินดินกินของธรรมดาอย่างMDคนนี้

แล้วผมจะหลับลงม้ายยยยยยย (แต่จริงๆก็หลับลงนะ)

พอไปถามพี่เขาว่าเอางี้จริงเหรอ(คือแบบว่าที่จะกระดิกแขนยามเช้ามันก็ไม่มีแล้วอะตัวเอง) พี่คนดูแลเขาพยัดเพยิดให้ไปดูกลุ่มอื่น

มันยัดกันไป5คนต่อ1เตนท์ว่ะครับคุณผู้อ่าน (คาดว่าชาติที่แล้วกลุ่มนั้นมันคงทำบุญด้วยปลากระป๋องมันก็เลยได้นอนเป็นปลากระป๋องในชาตินี้) มันจะนอนกันไงวะนั่น

พี่ครับ พี่ใจโคตรประเสริฐเลยครับ(อย่างน้อยๆพวกผมก็มี่ที่ดิ้นหัวแม่เท้าละกัน)

สรุป วันที่1ของค่ายOBSของข้าพเจ้ามันก็จบไปอย่างแปลกๆเช่นนี้นี่แล

ปล อ่านแล้วงงๆไหมครับ? ไม่เป็นไรครับ ตอนเขียนผมงงพอกัน