นักเรียนรั่ว@สิงคโปร์

ตามกฏของรร.ในสิงคโปร์แล้ว นร.ทุกคนจะต้องมีCCA (co-cirriculum activity)ครับ หรือก็คือทุกคนต้องมีชมรมครับ ทางรร.ก็จะมีชมรมให้เลือกอยู่ประมาณ10กว่าชมรม(ในกรณีของรร.ผม) ตอนผมเลือกสมัครก็มีที่คิดๆไว้อยู่เหมือนกัน

-ชมรมบาส (เพราะตัวสูงเกินหน้าเกินตาเพื่อนส่วนมาก) ตั้งใจจะไปสมัครตอนแรก จะได้ถือโอกาสหากีฬาอะไรเล่นเป็นจริงเป็นจังไปเลย แต่ก็ไม่ได้สมัครเพราะไม่รู้จะไปสมัครที่ไหน+เพราะโฮสท์เขาเตือนว่าไปแข่งให้ทางรร.บ่อยเดี๋ยวเสียการเรียนก็เลยไม่ได้ไปสมัคร (ตอนนี้ยังเสียดายอยู่เลยเพราะที่จริงโฮสท์เราเขาเวอร์ไปเอง จริงๆมันไม่ได้แข่งบ่อยขนาดนั้น)

-ชมรมยิงปืน คนบอกหน้าตาเหมือนโนบิตะอยู่แล้ว ไปหัดยิงปืนคงไม่เสียหาย แล้วมานึกได้ว่าสายตาสั้นมาก(700ทั้ง2ข้าง)ก็เลยเปลี่ยนใจไม่ได้ไปสมัคร

-ชมรมการแสดง มานึกอีกทีเราพูดปกติคนยังฟังไม่ค่อยรู้เรื่องเลยเพราะสมัยไปอยู่ใหม่ๆผมพูดเร็วรัวมาก ไปสมัครคงร่วงแทนรุ่ง จึงเปลี่ยนใจไม่ไปสมัคร

ในเมื่อ3ตัวเลือกแรกปิ๋วไปแล้ว(ปิ๋วเพราะทำตัวเองแท้ๆ)ก็เลยมาลงที่ตัวเลือกตัวสุดท้าย

MRL media resource libraryหรือก็คือห้องสมุดนั่นเอง

ตอนแรกคิดว่าคงได้นั่งอู้ยืนอู้ที่เคาน์เตอร์ในห้องสมุดไม่ก็จัดหนังสืออะไรง่ายๆก็เลยสมัครไปด้วยอาณิสงค์แห่งความขี้เกียจ ปรากฏผมคิดผิดครับ แค่ไปชมรมวันแรกก็เจอปัญหาแล้ว

1. ครูประจำชมรมแกพูดภาษาปะกิดไม่ค่อยจะเป็น เป็นแต่ภาษาจีน จีนกระผมมันโคตะระเบสิกแล้วจะไปสื่อสารกะเขารู้เรื่องม้ายยยย 

2. งานมันโคตรน่าเบื่อจริงๆ ให้จัดหนังสือตามตัวเลข รหัสอักษร ความสูง น้ำหนัก สัดส่วน(2อันหลังล้อเล่น) สนุกจริงจรี้ง ชั้นหนังสือ1ชั้นมีหนังสือเป็นร้อยเล่ม ฝุ่นก็เยอะ ผมแพ้ฝุ่นอีก เจริญ

และแล้วผมก็ต้องอยู่กับมันไปอีก4ปี...

3ปีให้หลังหลังจากผมไปเป็นบรรณารักษ์ นี่ เอ่อ มันมีสีสันในแบบแปลกๆปนจิตๆยังไงไม่รู้ ครับ เพราะงานแต่ละอย่างมันก็แปลกๆปนประหลาดๆว่าทำไมเราต้องไปทำ ขอยกตัวอย่างมาเล่าให้ฟัง2-3เรื่องนะครับ

วันนึงMDและเพื่อนอีกคนนึงชื่อเดเริล(Daryl)เดินหน้าตาเหรอหราเข้ามาในห้องสมุด อ.ประจำห้องสมุดก็โยนงานเข้ามาให้ทำทันที

"ไปช่วยยกของนิดหน่อยที่ชั้นล่างหน้าห้องพักครูให้หน่อย" อ.เขาสั่งมาเป็นภาษาจีนครึ่งอังกฤษที่ออกจะกระท่อนกระแท่นอยู่ไม่น้อย

ผมกับเพื่อนก็หวานสิครับงานนี้ แค่ยกของ ดีกว่าไปจัดชั้นหนังสือที่แสนจะน่าเบื่อตั้งเยอะ เดินจากชั้น3ลงไปชั้น1ที่ห้องพักครูชั้น1มันก็ใช้พลังงานแสนจะน้อยนิดด้วย 

เดินลงมาผมกับเพื่อนก็ไม่เห็นอะไรให้ยกนี่นา มีแค่กองบอร์ดขาตั้งกองอยู่

บอร์ดขาตั้งหน้าตาคล้ายๆแบบนี้ครับ

ขึ้นไปถามอ.ว่าไม่เห็นมีของเล็กๆน้อยๆอะไรที่โดนใช้ให้ไปยกเลยก็พบว่าผมกับเพื่อนแจคพอตแตกกันแล้วครับ เพราะไอ้ของที่ให้ไปยกขึ้นมามันก็ไอ้กองบอร์ดพวกนั้นนั่นแหละ ผมกำลังงงอยู่ว่าอ.เขาเข้าใจความหมายของคำว่า'เล็กๆน้อยๆ'รึเปล่า ไอ้บอร์ดแบบนั้นมันเหล็กทั้งดุ้นเลยนะเฟ้ยเฮ้ย หนักอย่างเดะๆก็5กิโลต่ออันนะครับ แถมมีตั้งโหลกว่าแบบนั้นคน2คนไม่เหนื่อยตายก่อนหรอกว่าจะทยอยแบกขึ้นมาหมด

ภาพที่นักเรียนรร.ผมเห็นในวันนั้นคงเป็นนักเรียนม.3 2คนกำลังทยอยแบกบอร์ดเหล็กขึ้นอาคารเรียนทีละบอร์ดๆ แต่ละอันก็หนักถือก็ยาก บันไดเจือกเป็นบันไดเวียนอีก  เดินไปจิ้นไปว่าตัวเองสะดุดบันไดลื่นไถลลงบันไดแล้วโดนไอ้บอร์ดนี่ทับต่อจะเหลือเค้าเดิมไหม

ระหว่างผมทนคันปากไม่ไหวถามเพื่อนร่วมชะตากรรมไป

MD- เฮ้ยเดริล

เดริล- ไรวะ

MD-พวกกูเป็นกรรมกรแบกหามตั้งแต่เมื่อไหร่วะ

เดริล-จะรู้เอ็งไหมนั่น

(ขึ้นลงไป3เที่ยวแล้วยังเหลือกองบอร์ดเสนอหน้าให้แบกอีกเกือบโหล ตอนนี้2หน่อบรรณารักษ์กำลังเหงื่อโชกได้ที่)

MD- เฮ้ยเดริล

เดริล- ไรวะ

MD- พวกเราแจ้งความตำรวจเรื่องแรงงานเด็กได้ไหมวะเนี่ย

เดริล- น่าสนว่ะ

แต่ผมกับเพื่อนก็ไม่ได้แจ้ง(แจ้งไปคงได้เห็นลุงตำรวจส่งหน้าแบบนี้>>มาให้)

(15นาทีให้หลัง)

MDกับเดริลกำลังเหงื่อโชกหอบสังขารเข้ามาในห้องสมุด เพื่อนผมผู้น่ารักอีกคนยังมาถามอีกว่าหายหัวไปไหน

เพื่อน- หายไปไหนมายะ คนอื่นๆเขามากันแล้วนะ

MD- ไปแบกของเฟ้ย

เพื่อน- อ.ใช้ไป?

MD- เออ (อีกฝ่ายไม่เป็นผู้หญิงคงโดนMDจระเข้ฟาดหางไปแล้ว พวกเราคงจะไปแบกของเล่นๆฆ่าเวลาหรอกเนอะ)

อ.- แตงค์กิ้วมากๆ เดริลกับMD เดี๋ยวพวกเธอไปพักได้...

(MDกับเดริลทำท่าจะพุ่งหลาวไปนอนโซฟาในส่วนห้องพักของบรรณารักษ์ เสียงอ.แก่วัย50กว่าฟังดูเหมือนเสียงสวรรค์ในทันใด)

อ.(ต่อจากด้านบน)- ...5นาที แล้วเธอ2คนไปยกโต๊ะเหล็ก(ประมาณ20กก.) อีก2-3ตัวที่ชั้นล่างอีกฟากรร.ขึ้นมาให้อ.หน่อย 

MD & เดริล- พวกผมลาออกได้ไหมครับ (ทั้ง2คนพบสัจธรรมว่าเสียงนรกมันก็นรกอยู่วันยังค่ำ)

อ.- การลาออกมีผลวันพรุ่งนี้จ๊ะ (หรือก็คือลาออกไปก็ต้องทำอยู่ดี)

MD & เดริล- งั้นช่างมันเหอะ'จารย์

และแล้วพวกผมก็ต้องไปแบกโต๊ะอยู่ดี แถมมีคนไปทำชาเขียวหกบนโต๊ะอีก สนุกล่ะงานนี้

-------------

บางครั้งการเป็นบรรณารักษ์ก็หนักเหมือนกับการเป็นรุ่นพี่ตามรร.ดังๆ เพราะคน(โดยเฉพาะรุ่นน้อง)มักจะตั้งความหวังว่าเราจะรู้อะไรที่เขาถาม กรณีของผมก็ไม่เว้น

อยู่มาวันนึงรุ่นน้องผมเข้ามาถามผม

รุ่นน้อง- พี่MD มีคนจะหาหนังสือเรื่องเอเลี่ยนน่ะ ไปช่วยเขาหาหน่อย

MDก็เลยทำตัวเป็นรุ่นพี่ที่ดีเดินไปเปิดคอมจะได้searchหนังสือในห้องสมุดช่วยรุ่นน้องหาหนังสือ กดเปิดไป อ่าว ทำไมจอมันไม่ติดวะ?

กดอีกที แม่งก็ไม่ติด เสียเปล่าวะ ลองกดปุ่มมั่วๆสารพัดเผื่อมันจะติด

รุ่นน้อง- คอมเสียค่ะพี่ ลืมบอก

MD- วันหลังน้องบอกพี่เร็วๆหน่อยก็ดีนะ (สรุปแล้วMDเสียเวลาทำหน้าเหลอหลาเหมือนคนไม่เคยเห็นคอมที่เคาน์เตอร์ไปร่วม1นาทีให้คนเขามุงเล่น)

นักเรียนที่จะยืมหนังสือ- พี่ๆ สรุปหาหนังสือได้ปะ

MD- น้อง คอมเสียอะ มายืมวันหลังได้มั้ย

นักเรียน- โหพี่ ผมต้องหามันวันนี้นะ ช่วยหาได้ปะ

MD- เออๆก็ได้ๆ

ปากตอบไปงั้นๆแต่ในใจคิดอยู่ว่า'เรื่องเอเลี่ยนแม่มอยู่ไหนวะ' ก็เลยเดินสุ่มๆไปดูแถวชั้นหนังสือหมวดชีวะเผื่อจะเฮงเจอ ปรากฏเจอด้วยครับ...หลังจากเสียเวลาหาไป15นาที

MDก็เลยเดินไปหาน้องที่นั่งอ่านอย่างอื่นรออยู่แถวนั้น

MD- น้อง เจอแล้ว

นักเรียน- คนละเล่มอะพี่ ผมจะหาเล่มที่มันชื่อX-File ไม่ใช่The Alien

MD- อ่าว แล้วไหงไม่บอกพี่ล่ะ (ในใจสรรเสริญน้องเขาอยู่ว่า'แกไม่รอห้องสมุดเปิดใหม่พรุ่งนี้แล้วค่อยมาบอกกูดีไหมเนี่ย หยิบมาให้แล้วเพิ่งมาบอก แล้วทำไมไม่บอกว่าชื่อX-fileวะ')

นักเรียน- อ่าว ผมนึกว่าพี่รู้

น้องครับ บรรณารักษ์นะครับไม่ใช่Dr. Xavier พี่จะมาอ่านใจน้องว่าอยากได้อะไรยังไงวะครับ

MD(เสียเวลาหาอีก5นาทีหยิบเล่มที่น้องเขาจะเอามาประเคนน้องเขา ในใจคิดว่าชมรมเลิกแล้วจะลากไอ้นี่ไปตื้บที่ไหนดี)- อ่ะน้อง นี่ไง

MDเริ่มอารมณ์เย็นขึ้น ท่องขันติ ขันติในใจ เปลี่ยนใจไม่ตื้บน้องมันแล้ว มันsay thank youซักคำก็พอใจไม่เอาความ

นักเรียน- ไม่เป็นไรพี่ เพื่อนผมมาแล้ว ไปล่ะ (ชี้ไปทางนักเรียนอีกกลุ่มนึงก่อนจะลุกแล้วเดินไปหา)

MD- อ่าวไหนบอกต้องใช้ไง

นักเรียน- เล่มที่พี่หยิบมาให้ตอนแรกโอแล้วพี่

MD- แล้วไม่บอกพี่ล่ะ

นักเรียน- อ่าวผมนึกว่าพี่รู้

วันพรุ่งนี้อย่ามาให้เห็นหน้านะเอ็ง (MDขันแตกแล้วสกรีมในใจ)

------------

และแล้วก็จบลงกับเรื่องราวที่ป่วยจิตป่วยใจคนโดนเสียเหลือเกิน ผมมาเป็นบรรณารักษ์แล้วพอเห็นภาพเลยว่าคนอาชีพบริการเขาต้องทนกับเรื่องปวดตับอะไรบ้าง นี่ขนาดผมไม่ได้ทำเต็มเวลานะเนี่ย

ปล ถือโอกาสเริ่มcategoryใหม่นะครัย the-day-in-mrl เรื่องเหนื่อยจิตinห้องสมุด

ปล2 เรื่องN-Zขอดองไว้ก่อนครับ ไอเดียตัน