นักเรียนรั่ว@สิงคโปร์

เรื่องราวต่อไปนี้เป็นเรื่องราวจากโครงการโรงเรียนจำลอง โรงเรียนลูกบาศ์กนะครับ สนใจสามารถคลิกดูได้ที่ลิงค์

------------------------

เรื่องนี้อิงจากโลกคู่ขนานของรรลบ.ในฝันของฟ้าเหมือนฝันนะครับ ไม่ได้เกี่ยวกับตัวละครในโลกของรรลบ.โดยตรงแต่อย่างใด เป็นจินตนาการของผู้แต่ง(MD)ซะส่วนมาก

Part I: Dawn of War

เวลา24:03 น.

"2คนนั้นใกล้ๆเข้ามาเรื่อยๆแล้ว" นิคกล่าวบอกธี ความสามารถ'เรดาร์พลังจิต'ของเธอจับสัญญาณของคน2คนมุ่งหน้ามาทางพวกเขาด้วยความเร็วสูง 

ตูม!

พื้นทรายข้างนิคระเบิดกลายเป็นรูขนาดใหญ่ก่อให้เกิดทรายคลุ้งไปทั่ว ทัศนวิสัยย่ำแย่ทำให้ทั้งธีและนิคไม่สามารถมองเห็นผู้บุกรุกได้

ตูม! ตูม! ตูม! ตูม! ตูม! ตูม! ตูม!

เกิดระเบิดหลายๆลูกตามมา ทั้งหมดถูกถล่มลงไปยังกลุ่มทรายอย่างไม่ยั้งคิดก่อนที่ผู้บุกรุกทั้ง2หยุดมือ

"คิดว่าพวกเขาจะเป็นยังไง ภู" ชายหนุ่มหัวกระเซิงถามคู่หูผู้ที่เป็นชายหนุ่มใส่แว่นผมยาวถึงคอเสื้อ มือชักปืนพกออกมาเตรียมพร้อม แต่ที่น่าตกใจก็คือทั้ง2คนลอยอยู่บนฟ้า!

"ไม่น่าจะรอดหรอกกิ๊ฟ โดนระเบิดจิตของนายเข้าไปมากขนาดนี้ต่อให้รอดคงโทรมน่าดู" อีกฝ่ายตอบกลับมา

"แต่รู้สึกแย่จังที่ต้องมาทำร้ายคุณนิกานแบบนี้" กิ๊ฟกล่าวออกมาด้วยสีหน้าไม่ค่อยสบายใจ

"ช่วยไม่ได้หรอก ก็มันเป็นส่วนนึงของกิจกรรมนี่นา" ภูปลอบใจเพื่อนข้างกาย ดูท่าเขาจะได้รับอิทธิพลแบบเดียวกับนิคและธี เขาเองก็มองการต่อสู้นี้เป็นเพียงกิจกรรมเท่านั้น

"ใช่แล้วมันเป็นกิจกรรม..." เสียงเย็นยะเยียบตอบภูกลับมาจากกลุ่มทรายที่เริ่มจางลง หากแต่ว่ามันไม่ใช่เสียงของกิ๊ฟ

ปัง!

เสียงช็อตกันดังขึ้น ตามด้วยเสียงชักปืน ในขณะที่กิ๊ฟโดนหมัดสีดำน่ากลัวที่พุ่งออกมาจากกลุมทรายขโมงหวดเข้าให้ แขนขวาของชายหนุ่มผมกระเซิงหักเพราะแขนปีศาจของธี ในขณะที่ภูถูกช็อตกันยิงเข้ากลางหลังกลับมีแผลเล็กน้อย ลูกกระสุนจากช็อตกันแทบทั้งหมดถูกหยุดอยู่กลางอากาศก่อนจะถึงตัวเขา!

"อึ้ก! พวกนายรอดมาได้ยังไงกัน" ภูสกัดกั้นความเจ็บปวดถามธีและนิคออกมา

"ไม่เห็นจะยาก" ธีกล่าวพลางชูแขนข้างที่เป็นสีดำขึ้นมา มันบิดเบี้ยวจนน่ากลัวก่อนจะกลับคืนสภาพเดิม "แต่เจ็บแทบตาย" เขากล่าวเสริม

"รู้ไหมอะไรทำให้แขนสีดำข้างนี้มีพลังมหาศาลจนบดหินด้วยมือเปล่าได้?" นิคถามออกมาพลางชี้ไปที่แขนของธี "กล้ามเนื้อยังไงล่ะ ในจังหวะที่พวกนายถล่มระเบิดออกมา ชั้นขอให้ธีใช้แขนขวาขยายออกมาจนคลุมเรา2คนไว้ กล้ามเนื้อที่ทั้งแข็งแรงและเหนียวแถมยังยืดหยุ่นพอที่จะรับการทำงานหนักอย่างการบดหินได้น่ะทนระเบิดพลังจิตของพวกนายได้อยู่แล้ว ยิ่งไม่ได้ยิงโดนทุกนั้นแบบนี้ อย่าว่าแต่แขนเลย แม้แต่นิ้วธีพวกนายก็หักไม่ได้"

นิคเฉลยออกมาด้วยสีหน้ามีชัย ก่อนจะยิงช็อตกันอีกนัดออกไปอีกนัด น่าเสียดาย รอบนี้กระสุนทุกนัดถูกหยุดอยู่กลางอากาศ ทั้งธีและนิคเริ่มแสดงสีหน้าไม่ดี

"เมื้อชั้นกันไม่ทันเพราะเธอแอบดักยิงหรอกนะ นิค" ภูกล่าวออกมาก่อนที่กระสุนที่ถูกหยุดทั้งหมดจะร่วงลงพื้น

"ผู้ใช้พลังจิตงั้นสินะ" นิคพูดออกมาด้วยสีหน้ากังวล ดูท่าเธอจะเจอคู่ต่อสู้ที่เล่นยากเข้าซะแล้ว

"ถูกต้องแล้วครับคุณนิกาน" กิ๊ฟกล่าวออกมา มือกุมแขนข้างที่หักไป "ทั้งผมและภูได้ความสามารถของผู้ใช้พลังจิตมาจากยาเม็ดนั้น ภูเขาถนัดการควบคุมสิ่งของด้วยพลัง ทำให้ผมและเขาบินมาหาพวกคุณได้ ส่วนผมน่ะ..." กิ๊ฟพูดค้างไว้ก่อนที่จะเกิดระเบิดอีกลูกขึ้นกลางทะเลข้างๆราวกับเป็นการแสดงศักยภาพและขู่ไปในตัว"เชี่ยวชาญการระเบิด" เขากล่าวออกมาด้วยสีหน้าเย็นยะเยือก

"คุณนิกานดูท่าจะไม่ได้มีพลังสายต่อสู้สินะครับ ส่วนธีก็เป็นสายต่อสู้ทางกายภาพ พวกคุณแพ้เราแล้ว ยอมให้พวกเราจับหัวแต่โดยดีเถอะครับ" กิ๊ฟกล่าวออกมา

"ใครบอกว่าฉันโจมตีทางกายภาพได้อย่างเดียว!?" ธีกล่าวพลางเปลี่ยนสภาพแขนข้างสีดำ ในใจหวังว่ามันจะกลายเป็นแขนสีแดงฉานที่สามารถพ่นไฟได้

น่าเศร้าที่คำขอของธีไม่สมหวัง แขนข้างสีเขียวของเขากลายเป็นสีอำพันที่เขาไม่รู้จัก

"น่าเสียดายนะครับ ธี คุณนิกาน ที่พวกเราต้องใช้กำลังจัดการพวกคุณ"กิ๊ฟกล่าวออกมาพร้อมกับใช้ระเบิดพลังจิตอีกครั้ง

ตูม!!!

ระเบิดลูกนี้แรงกว่าลูกที่แล้วมา สาเหตุก็เพราะเขาจงใจรวมพลังไปไว้ในระเบิดลูกเดียวเพื่อความรุนแรงและความแม่นยำ เขาต้องแน่ใจว่าแขนประหลาดของธีรับพลังโจมตีนี้ไม่ได้ แม้ว่าเขาจะโดนระเบิดเอาซะเองก็ตาม..

คลื่นพลังโจมตีจากระเบิดพลังจิตถูกสะท้อนมายังชายหนุ่มทั้ง2แทนที่จะเป็นธีและนิค พลังจิตของภูสามารถสกัดการโจมตีทางกายภาพเท่านั้นจึงไม่สามารถหยุดมันได้ ทั้งคู่ถูกพลังดังกล่าวสะท้อนกลับใส่กระเด็นไปกับพื้น กระดูกหักทั่วร่าง

"ดูท่าแขนอันนี้สามารถสะท้อนพลังโจมตีได้สินะ" ธีกล่าวออกมา แขนสีอำพันของเขาที่ขยายใหญ่ได้แบบเดียวกับแขนสีำดำค่อยๆกลับคืนสู่ขนาดเดิม ก่อนที่เขาจะเดินเข้าไปหากิ๊ฟที่นอนสลบอยู่กับพื้น นิคเล็งปืนพกในมือเธอไปยังภูที่สลบไปแล้ว แต่ทว่า...

ชายหนุ่มทั้ง2กลับสลายกลายเป็นฝุ่นไปโดยไม่มีสาเหตุ

"ดูท่าพวกเราคงไม่ได้ฆ่าพวกนั้นจริงๆสินะ" ธีกล่าวออกมาด้วยสีหน้าโล่งอก แขนขวาสีอำพันกลับสู่สภาพเดิม

"อืม..." นิคกล่าวออกมาด้วยสีหน้าโล่งอกเช่นกัน

"ธีได้หนึ่งแต้ม ผู้เล่นกิ๊ฟออกจากเกม นิคได้หนึ่งแต้ม ผู้เล่นภูออกจากเกม" เสียงประกาศดังขึ้นมาทั่วเกาะ

"ดูท่าพวกเราจะเป็นกลุ่มแรกที่กำจัดผู้เล่นด้วยกันได้สินะ" ธีกล่าวออกมานิคผงกหัวเป็นเชิงเห็นด้วย

-----

ในขณะเดียวกัน บุคคลปริศนาคนนึงบนเกาะแห่งนี้กำลังฟังประกาศอยู่ ปากกาแดงในมือขีดฆ่ารายชื่อบนกระดาษ

survivors list

1.ไทย & แพท

2.บูม & ฟ้าเหมือนฝัน

3.ฟ้าเทียน & ธูป

4.ไผ่ & ลี่ลี่

5.กีกี้ & ไอริส 

6.วินด์ & ปอ  

7.ระ & เย้เย

8.ภูมิ & วิ

9.พราว & ไอริน

10.ธี & นิค +2 แต้ม

11.สุน & ปลา 

12.ภู & กิ๊ฟ

"ใครจะไปเป็นรายต่อไปนะ" บุคคลปริศนากล่าวพึมพำกับตัวเอง การต่อสู้เหนือธรรมชาติบนเกาะแห่งนี้ดูท่าจะไม่รบกวนใจเขาหรือเธอสักเท่าไหร่ ก็มันเป้นแค่กิิจกรรมนี่นา...

------------

เวลา24:21น.  ณ อีกฟากนึงของเกาะ ภายในป่าริมชายหาด..

"แฮ่กๆ...แฮ่กๆ" เสียงหอบหายใจของ'ผู้ถูกล่า'ดังมาเป็นระยะๆ เขาวิ่งฝ่าป่าทึบอย่างไม่คิดชีวิตด้วยความเร็วมากที่สุดเท่าที่จะมีได้ ปืนกลขนาดเล็กในมือกราดขึ้นฟ้าๆไปเป็นครั้งที่เท่าไหร่ก็ไม่ทราบเพื่อสกัดผู้ล่าเป็นการชั่วคราวแม้เขารู้ว่ามันจะไม่้ได้ผล

"มาเยอะจริงๆเลยพับผ่าสิ" กีกี้สบถออกมา เขากำลังถูกไล่ต้อนด้วยสิ่งมีชีวิตที่แปลกประหลาดที่สุดเท่าที่เคยเห็นมา

สิ่งมีชีวิตดังกล่าวกำลังลอยมาหาเขาด้วยความเร็วคงที่ มันมีผิวสีเขียวที่มีสีขาวผสมมาเป็นหย่อมๆ แทนที่จะมีขา มันกลับมีหนวด2สีแบบเดียวกับผิว3เส้น แขน2ข้างป้อมออกกลม ไม่มีนิ้วหรือมือ ความสูงประมาณหนึ่งไม้บรรทัด ที่น่าแปลกที่สุดน่าจะเป็นเรื่องที่ว่า สิ่งมีชีวิตนี้มีหัวเป็นแมวน้อยฮัลโหลคิตตี้!! 

แม้กีกี้จะรู้ว่ารูปลักษณ์ของมันช่างน่าขันนัก แต่ว่าสิ่งนี้ประมาทไม่ได้เลยจริงๆ เพราะมันมากันเกือบ10ตัว และเขารู้พิษสงของเจ้าตัวประหลาดนี้ดี

หนึ่งในพวกมันกำลังยกหนวด3เส้นขึ้นมา ในขณะที่ตัวอื่นๆเริ่มทำตาม ฉับพลันลำแสงสีชมพูดสดนับสิบสายก็ถูกยิงออกมาใส่ชายหนุ่มหัวเม่น แม้เขาจะหลบได้ทันแบบเส้นยาแดงผ่าแปด แต่ต้นไม้ในบริเวณนั้นกลับถูกป่นลงไปไม่เหลือชิ้นดี

"เฮ้ย ไอริส! มาช่วยชั้นเร็วๆ ชั้นโดนคิตตีเลี่ยน(?)ตั้ง7-8ตัวรุมอยู่ ถ้าเธอไม่รีบมาคงได้ตายตรงนี้แหละ เปลี่ยน!" กีกี้ตะคอกลงไปในวิทยุสื่อสารด้วยน้ำเสียงตึงเครียด ทว่าเสียงอีกฝั่งยังไม่เครียดตามเขาซักเท่าไหร่..

"คิตตีเลี่ยนนี่มันตัวบร้าอะไรยะไอ้หัวเม่น จะเร่งชั้นก็หัดหาข้ออ้างให้มันดีๆหน่อยสิ รออีกสัก30วินาทีฉันก็จะไปถึงตำแหน่งของนายแล้ว รอก่อนนะ เปลี่ยน!"อีกฝ่ายตอบก่อนจะตัดการติดต่อไป

"เวรเอ็ย!" กีกี้สบถ ตอนนี้เขาถูกเจ้าพวกคิตตีเลี่ยนต้อนจนมุมซะแล้วสิ! ความสามารถของเขาเองก็ไม่น่าจะสู้กับไอ้พวกนี้ได้ซะด้วย!

ห่างออกไป700เมตร จากจุดที่กีกี้ถูกโจมตี...

ชายหนุ่มไทยจีนผิวขาวกำลังหลับตาเหมือนทำสมาธิอยู่ ฉับพลันเขาก็ลื่มตาขึ้นมาก่อนจะกล่าวกับเพื่อนร่างยักษ์ผิวคล้ำข้างกาย

"คิตตีเลี่ยน7ตัวที่ชั้นส่งไปต้อนกีกี้สำเร็จแล้ว อีกตัวที่สังเกตการอยู่ห่างๆเห็นไอริสที่ตามมาทีหลังแล้วด้วย จะไปจัดการ2คนนั้นเลยมั้ย ภูมิ?" เขากล่าว สายตานิ่งเฉยจับจ้องปืนพกที่อยู่ในมือก่อนจะปลดเซฟตี้เตรียมรับศึก

"งั้นเราไปกันเลย วิ" ชายร่างใหญ่ตอบกลับมา ภูมิมีโล่กลมขนาดกว้างเืกือบเมตรครึ่งสะพายไว้บนหลัง

"หวังว่าคงพวกเราคงไม่ต้องรุนแรงกับพวกเขานะ" ภูมิกล่าวเสริมออกมาด้วยแววตาออกกังวล

"ฉันว่าความสามารถของนายจะเบามือยังไงพวกนั้นก็คงไม่แคล้วจะเสียแขนหรือขาซักข้างอยู่ดีนั่นแหละ" วิกล่าวออกมาด้วยสีหน้านิ่งเฉย

ภูมิถอนหายใจออกมาด้วยความเสียดาย ก่อนที่เขาจะกลายร่างเป็นหมียักษ์ขนาดเท่ารถถัง เสียงคำรามของมันดังไปทั่วบริเวณก่อนที่วิจะขึ้นไปขี่บนหลังหมียักษ์ ก่อนที่มันจะเพุ่งตัวออกวิ่งไปด้วยความเร็วสูงไปยังทิศทางที่กีกี้อยู่ ต้นไม้ที่ขวางถูกชนล้มไปอย่างง่ายดาย วิกล่าวออกมาเบาๆ

"ได้เวลาเริ่มกิจกรรมแล้วสินะ..."

Part II: Mental Omega end, to be continue in Part III: Man VS Beast