นักเรียนรั่ว@สิงคโปร์

เรื่องราวต่อไปนี้เป็นเรื่องราวจากโครงการโรงเรียนจำลอง โรงเรียนลูกบาศ์กนะครับ สนใจสามารถคลิกดูได้ที่ลิงค์

------------------------

ธีอยู่ในสภาวะที่งงกับตัวเองอย่างไม่มีข้อกังขา ทำไมน่ะเหรอ? เพราะเขากำลังเล่นกับเจ้าด่าง(1ใน4หมาประจำรร.)อยู่ที่โรงอาหารน่ะสิ

มันแปลกจริงๆ เพราะเขาควรจะวิ่งตัวปลิวเมื่อเห็นหมาเมื่อ3เดือนก่อนเนื่องจากอาการcaninephobia(อาการกลัวสุนัข)ที่มีมาตั้งแต่7ขวบ แต่ตอนนี้เขากลับโยนกระดูกไก่ย่างให้มันเล่นแทนซะงั้น

"ดูท่าอาการมันคงจะดีขึ้นแล้วสินะ อุตสาห์ทำใจไว้ว่าจะต้องกลัวหมาไปตลอดชีวิตแล้วซะอีก แต่ก็ดีแล้ว ดีจริงๆ..." ธีคิดอยู่ในใจพลางโยนกระดูกชิ้นที่2ให้เจ้าด่างกับเพื่อนๆของมันแย่งกันเล่นๆ หมามันก็น่ารักในแบบของมันล่ะนะ

-หลังเลิกเรียนมาพักนึง- เวลา 15:27น.

ธีกำลังเตร็ดเตร่อยู่ในซอยที่เขาไม่คุ้นเคยอยู่ ด้วยสาเหตุที่แสนจะธรรมดา... 

เขาขึ้นรถเมล์ผิดสาย

แทนที่เขาจะขึ้นรถเมล์สายที่113หลังเลิกเรียนไปซอยสันติวงศ์เพื่อเอาของไปเยี่ยมคนรู้จักที่ป่วย แต่เขากลับขึ้นสาย133ไปโผล่ซอยวงศ์สันติซะงั้น ดูท่าเขาคงจะไม่ได้ใช้รถเมล์นานเกินไปแล้วสินะ(ปกติเดินกลับบ้านไม่ก็พึ่งตุ๊กตุ๊ก-แท็กซี่ตลอด) ธีเตะก้อนหินข้างตัวเพื่อหาที่ระบาย เพราะเขาคงจะต้องเสียเวลา-เงินเรียกแท็กซี่ไปให้ถูกที่ซะแล้ว

ดุจชะตากลั่นแกล้ง ธีดูท่าจะเผลอเตะก้อนหินออกไปด้วยความแรงที่เขาใช้เตะบอลในสนามบอล ผลก็คือหินเจ้ากรรมลอยไปไกลกว่าที่คิดไว้ นิดหน่อย...

เอ๋ง!

"จอร์จเจียวไข่! เตะไปโดนหมาเหรอฟะ จะโดนไล่กวดไหมเนี่ย" ธีเริ่มจะกังวลขึ้นเล็กน้อยแล้ว แบบนี้มันคงไม่ต่างจากเหตุการณ์ตอนนั้นเท่าไหร่มั้ง... ตอนที่เขาโดนหมาบ้าไล่กวดสมัยเป็นเด็กจนเกือบโดนกัด...

ก่อนที่จะหลบฉากไปหาสถานที่แท็กซี่ เจ้ากรรมก็มาตามหาตัวคนผิดซะก่อน...

หมาบางแก้วตัวมหึมาเดินหางตกน้ำลายย้อยมาหาธี รอยนูนที่หัวมันคงจะมาจากก้อนหินของเขาเป็นแน่แท้ แต่ที่ทำให้ธีกังวลกว่านั้นคือ หมาตัวนี้เป็นโรคพิษสุนัขบ้า!

"ตายหอง!" ธีสบถออกมาดังๆก่อนที่จะออกวิ่งแทบจะพร้อมกับที่เจ้าหมาบ้าวิ่งไล่กวดธีด้วยความเร็วที่น่าใจหาย

"ช่วยด้วย หมาบ้าจะกัดผม!!!" ธีแปล่งเสียงออกมาสุดเสียง ตอนนี้สิ่งที่สำคัญที่สุดคือการระวังอย่าให้ถูกมันกัดและได้รับความช่วยเหลืออย่างเร็วที่สุด ไม่งั้นเรื่องมันไม่จบง่ายๆแน่! 

หลังจากวิ่งไล่กันมานานกว่า10นาที ธีก็ไดีรู้ว่าวันนี้นับว่าวันนี้เป็นวันวิบัติของธีโดยแท้จริง ซอยที่เขาหลงเข้ามาค่อนข้างเปลี่ยว และบ้านส่วนมากก็ถูกสร้างทิ้งไว้ไม่ก็เป็นบ้านร้าง ดูท่าเขาคงจะต้องเป็นที่พึ่งแห่งตนเสียแล้ว

ราวกับว่าเขาโชคร้ายไม่พอ ธีหันเลี้ยวผิดระหว่างหนี แทนที่จะหนีออกไปนอกซอยที่มีคนเยอะกว่า เขากลับเลี้ยวผิดหลบเข้าไปในซอยตันแทน! สิ่งก่อสร้างใกล้ๆมีแต่บ้านที่ถูกทุบไปแล้ว ความหวังที่จะมีคนมาช่วยเริ่มริบหรี่

เมื่อสุดซอยตัน ธีต้องใช้ทางเลือกสุดท้ายที่เขาไม่อยากใช้มากที่สุด เขาต้องประจันหน้ากับหมาบ้าด้วยมือเปล่า! เหงื่อเย็นเฉียบไหลลงมาจากมือและหน้าผาก เขาสามารถรู้ได้ว่ามือและขาของตัวเองกำลังสั่นอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ความทรงจำที่ถูกหมาบ้าไล่กวดเมื่อ10ปีก่อนถูกฉายมาในหัวอีกครั้ง เขาจะต้องเผชิญหน้ากับเหตุการณ์ที่ตนเองกลัวที่สุดเป็นครั้งที่2!

ขณะนั้นเป็นเวลา 15:40น.

----

เวลา 15:53 น. ณ ป้ายรถเมล์ในบริเวณใกล้เคียง

นิคลงจากรถเมล์มาด้วยสายตางงๆ นี่เธอควรจะมาโผล่ที่ซอยสันติวงศ์ไม่ใช่เหรอ แต่ที่นี่มันซอยวงศ์สันตินี่นา

เด็กสาวคิดได้อย่างเดียวว่าตัวเองคงขึ้นรถเมล์ผิดสาย ก่อนที่เจ้าตัวจะได้นั่งรอรถเมล์อีกคันเพื่อไปยังเป้าหมายที่ต้องการแต่แรกนั้น

แต่แล้วชายคนนึงได้วิ่งกระหืดกระหอบออกมาจากซอย พร้อมกับประโยคที่นิคคาดไม่ถึง

"แย่แล้ว! มีเด็กถูกหมากัดในซอย! เลือดนองเต็มไปหมดเลย ใครก็ได้ช่วยที!"

อะไรเกิดขึ้นในช่วงต่างของเวลา13นาทีของธีกับนิคกันแน่! โปรดติดตามในpart 2 เร็วๆนี้...

ปล นี่เป็นครั้งแรกที่ลองแต่งฟิครรลบ.มาโดยพยายามใส่ความเครียดและความตื่นเต้น(ที่ไม่รู้ว่ามีรึเปล่า)ลงไปโดยไม่ผสมอารมณ์ขันปนติงต๊องตามปกติของธีไปด้วยเลย ช่วยติชมหน่อยนะครับ