ธีรู้สึกไม่ค่อยดีมาตั้งแต่เช้า ตาเองก็เริ่มพร่า หัวก็ปวด เขาจึงฝากพวกเพื่อนๆบอกอาจารย์ว่าปวดหัวและรู้สึกไม่สบายขออณุญาตไปห้องพยาบาล ธีสวัสดีหมอกั๊ซแบบพอเป็นพิธีแล้วก็อธิบายอาการให้หมอฟัง หมอกั๊ซจึงให้ธีนอนพักไปก่อน

เมื่อธีวางตัวลงบนเตียงห้องพยาบาลความรู้สึกปวดหัวเหมือนตอนโดนบอลอัดหัว เขารู้สึกร้อนผ่าวในหัว ตาพร่ามัว หูอื้อไปหมด ทุกอย่างกลายเป็นสีดำ....

'อะไรกั....' เขาคิดได้แค่นั้น แม้จะรู้สึกทรมาน แต่ถ้ามองจากภายนอกเขาเพียงแค่นอนหลับไปเท่านั้น

-----------------

ธีตื่นขึ้นมาหน้าตึกร้างแห่งนึง

'เพื่อนๆรอบตัวหายไปไหนนะ?'

'ที่นี่ที่ไหน?'

'เราเป็นอะไรไป?'

เขาคิดพลางมองไปที่ตัวตึก บรรยากาศที่มืดมิดจนน่ากลัวทำให้เขาคิดว่านี่เป็นตอนกลางคืน เขาเห็นตราแปลกๆบนตึกด้วย มันตราสีเหลี่ยมทรงว่าวเหนือตัวอักษร ล และ บ ตราของโรงเรียนลูกบาศก์ นี่มันอะไรกัน!?

ธียืนอยู่กับที่ไปนานกว่า5วินาที 'นี่คือฝันใช่ไหม!?' เขาลองหยิกตัวเองดู...เจ็บโคตรแต่ไม่ตื่น พระเจ้าช่วย...

เกิดอะไรขึ้นกันแน่ ทำไมโรงเรียนเป็นแบบนี้? คนจะมองโลกในแง่ดีได้แค่ไหนมาโผล่ในที่แบบนี้ก็คงงงเป็นไก่ตาติดมะเร็งระยะสุดท้าย

จะว่าไปแล้ว นี่ไม่ใช่ตอนเย็นนี่นาแต่อากาศรอบตัวเรามันมืดสนิทเพราะเมฆดำทมึนบนฟ้าต่างหาก

''เธอมาทำอะไรที่นี่เหรอ ธี...'' เสียงที่คุ้นเคยดังมาจากข้างหลังของเขา เป็นเสียงที่เขาได้ยินไม่บ่อยแต่ก็จำได้ดี เสียงของผอ.โรงเรียน คุณอาของภูมิ

"นี่มันเกิดอะไรขึ้นครับ" ธีหันไปประจันหน้ากับผอ. เขาเคยเห็นหน้าผอ.มานับครั้งไม่ถ้วน แต่แปลก เขาจำมันไม่เคยได้เลย ที่แปลกกว่าก็คือ เขาสามารถนึกหน้าผอ.ออกได้ก็ตอนที่เจอหน้ากันเท่านั้น ความรู้สึกคงประมาณตัวประกอบแสนลึกลับในเกมมั้ง

"เธอคิดว่าวันนี้วันที่เท่าไหร่?" ผอ.ตอบกลับมาด้วยคำถามอีกคำถามนึง

"12 มิถุนายน ปี่ค.ศ.2008 พ.ศ.2551ครับ"

"จะเชื่อไหมถ้าฉันบอกเธอว่านี่คือปีพ.ศ. 26XX?"

"เชื่อยากอยู่หรอก ถ้าจริงทำไมผอ.หน้าตาไม่เปลี่ยนไปเลยล่ะครับ" ธีตอบพลางคิดไปว่านี่มันโลกในThe Matrixรึเปล่าฟระ ทำนองว่าตื่นขึ้นมาในสถานที่สุดกู่อะไรแบบนั้น

"ตัว'ฉัน'บันทึกความทรงจำ รูปแบบการนึกคิด ความรู้และความสามารถลงในAIชนิดพิเศษไงล่ะ ตัว'ฉัน'คนก่อนน่ะไม่อยู่แล้ว ที่เธอเห็นตรงนี้เป็นแค่ภาพ3มิติของฉัน" 'ผอ.'ตอบกลับ เป็นอย่างที่ผอ.พูด ตัวของเขาดูจางๆเหมือนภาพ3มิติแต่ถ้าไม่สังเกตดีๆคงไม่รู้

"แล้วสรุปมันเกิดอะไรขึ้นครับ"

"เธอจะเชื่อรึเปล่าฉันไม่รู้ แต่ว่าเรื่องทั้งหมดเกิดขึ้นประมาณปีค.ศ.20xx รุ่นเธอพึ่งจะจบการศึกษาไปไม่นาน แต่แล้วภาวะโลกร้อนก็เข้าขั้นวิกฤตแบบเฉียบพลัน สภาพอากาศทั่วโลกแปรปรวน ประชากรมนุษย์ลดลงไปมากกว่า70% ส่วนมากเป็นผู้เคราะห์ร้ายในประเทศโลกที่3ที่แม้แต่ความช่วยเหลือจากUNก็ไม่พอ ทะเลทรายซาฮาราแผ่ขยายขึ้นจนครอบคลุมทั่วทั้งแอฟริกาและส่วนนึงของยุโรปไปแล้ว ขั้วโลกใต้กับขั้วโลกเหนือกลายเป็นอดีต นี่ยังไม่นับคลื่นยักษ์ความสูงกว่า50เมตรที่ซัดเข้าชายฝั้งญี่ปุ่น จีน และไต้หวันเมื่อ2เดือนก่อน ส่วนตอนนี้ก็มีพายุเมฆดำที่ปกคลุมกรุงเทพมา3ปีกว่าแล้ว นับว่าโชคดีที่ระดับน้ำทะเลยังไม่คลุมกรุงเทพเพราะการเปลี่ยนแปลงของเปลือกโลกเมื่อ4ปีก่อน ว่าแต่เธออยากจะไปเจอพวกเพื่อนๆของเธอมั้ยล่ะ?"

ธีออกจะงงกับสิ่งที่ผอ.พูดมาเมื่อครู่โดยเฉพาะการเปลี่ยนเรื่องแบบฉับพลัน แต่ตอนนี้ไปเจอพวกเพื่อนก็ดีกว่าจริงๆ จะได้รู้สึกดีขึ้น ธีคิดขณะเดินตามผอ.เข้าไปในตัวตึก แต่ผอ.กลับพาเขาไปยังชั้นใต้ดินของโรงเรียนที่เคยเป็นหลุมหลบภัยสมัยสงครามโลกครั้งที่2แทนที่จะเป็นห้องเรียน ไม่สิตอนนี้พวกเขามาลึกกว่าชั้นใต้ดินซะอีก

ในที่สุดเขาก็มาถึงประตูเหล็กขนาดใหญ่บานนึง ผอ.ป้อนรหัสและพาธีเดินเข้าไปข้างใน

ลานกว้างใหญ่กว่าสนามฟุตบอลกว่า10สนามรวมกัน มีที่แบบนี้ใต้โรงเรียนของเราเหรอเนี่ย!? ในลานมีหลอดแก้วขนาดประมาณคนคนนึงวางอยู่ประปรายหลายร้อยหลอด ไม่สิอาจจะหลายพันด้วยซ้ำ หลอดที่อยู่ใกล้ๆตัวเขามีคนรู้จักอยู่ด้วย ธูป ลัค ไอริส ธร ฟาร์ม แม้แต่พี่รอนกับหมอโชคและอีกมากมายหลายคน

"อย่างที่เธอเห็น พวกเขาถูกเก็บอยู่ในสภาพจำศีลภายใต้อุณหภูมิที่ต่ำจนแม้แต่อะตอมก็ไม่ขยับ ทั่วโลกตอนนี้ก็มี'บังเกอร์'แบบนี้อยู่ประปราย ภายใต้การดูแลของAIที่จำลองจากมนุษย์อย่างฉัน โดยมีความร้อนจากแกนโลกมาคอยเป็นพลังงาน"

"พวกคุณทำแบบนี้ทำไมกัน" ธีถามออกไป ตอนนี้เขาอยากรู้มากกว่าว่าทำไมเพื่อนๆของเขาถึงไปอยู่ในหลอดแก้วแบบนั้น?

"โลกตอนนี้อันตรายและเสียหายเกินกว่าจะแก้ได้ พวกเรามีหน้าที่'รอ'จนกว่าโลกจะกลับคืนสู่จุดสมดุล โรงเรียนลูกบาศก์ถูกเลือกให้เป็น'บังเกอร์'ด้วยสาเหตุบางประการ บรรดาผู้รอดชีวิตส่วนนึงในกรุงเทพและนักเรียนหลายต่อหลายรุ่นของโรงเรียนถูกเก็บอยู่ที่นี่ เมื่อโลกปลอดภัยพอ พวกเขาจะถูก'ปลุก'ขึ้นมาเอง ตอนนี้'พวกเรา'ทำได้แค่รอ แต่'พวกเธอ'สามารถหยุดมันได้" เมื่อผอ.กล่าวจบ ทุกอย่างก็มืดไปอีกครั้ง...

-------

ธีตื่นขึ้นมาในห้องพยาบาล หมอกั๊ซก้มหน้าจ้องเขาอยู่ จะว่าไปแล้วหน้าของหมอกั๊ซห่างจากเขาไม่ถึง10ซม.ด้วยซ้ำ...

"นึกว่าเธอกลายเป็นเจ้าหญิงนิทรารอการจุมพิตจากเจ้าชายรูปโคตรงามแบบฉันแล้วนะเนี่ย อีก2.48นาทีโรงเรียนจะเลิกแล้วพ่อขี้เซา" หมอกั๊ซถอยหน้าออกไป ปากพูดทีเล่นทีจริงเช่นเคย

ธีเข้าสู่ห้วงความคิดไปอีกรอบ ที่'ผอ.'ในฝันพูดทิ้งท้ายคืออะไร ทำไมเขาถึงฝันแบบนั้น อาจจะเพราะเรื่อง The 11th Hourที่เขาพึ่งดูเมื่อคืน หรือจะเพราะentryนี้ที่เขาเจอในexteenกันแน่ ฝันอะไรก็ไม่รู้สับสนเป็นบ้า

--หลายวันต่อมา--

ฝันนั้นยังไม่ไปจากหัวธีเลย แถมเพราะเห็นภาพคนในห้องตั้งหลายคนไปอยู่ในหลอดแก้วทำให้พอมองหน้าพวกเขาก็จะเห็นภาพพวกเขาในกระหลอดแก้วลอยเข้ามาในหัว ทำเอามองหน้าไม่ติดไปพักใหญ่เลย เฮ้อ...

ว่าแต่เราเคยอ่านเจอในหนังสือ ระหว่างฝันสมองบางส่วนจะไม่ทำงาน ส่งผลให้เราอ่านหนังสือไม่รู้เรื่องในฝัน งั้นทำไมเราอ่านตัวอักษรบนตราสัญลักษณ์โรงเรียนออกล่ะ...

edit @ 12 Jun 2008 14:07:37 by MD (ผู้ปกครองของธี)

edit @ 12 Jun 2008 14:24:06 by MD (ผู้ปกครองของธี)