ตอนแรก 

คร่อก... คร่อก.....

เสียงกรนดังดุจมังกรตกกระทะน้ำมันดังสนั่นลั่นรถตู้ ความง่วงของคนที่ได้ยินคงถูกละลายไปกับเสียงกรนแบบM&Mละลายในปาก(แต่ไม่ละลายในมือ) นักเดินทางทั้ง4(ไม่นับลุงไอรินที่ขับรถอยู่)ต่างนอนอยู่บนเบาะในรถตู้ ต่างคนต่างรู้สึกต่างกัน

'ภูมินี่กรนดังจังนะ' ไทยคิดในใจ 'แต่คนอื่นนอกจากลุงไอรินก็หลับสนิทดี เราคงหลับยากละมั้ง หลับตาๆ! เดี๋ยวก็หลับเอง' 

'นอนไม่หลับอ่า' ไอริสบ่นกับตัวเองในใจ 'คนอื่นๆก็หลับกันหมด คงเพราะเราหลับยากแหงๆ หลับตาไปนานๆคงนอนได้เอง'

'พระเจ้ากล้วยช่วยทอด' ธีอุทานในใจ 'นี่เรานอนไม่หลับอยู่คนเดียวใช่มั้ยเนี่ย!? หลับตาซักพักใหญ่เราคงจะหลับได้เองมั้ง'

'นอนไม่หลับแฮะ' ไอรินพึมพำในใจ 'คนอื่นๆนอนได้ทำไมเราจะนอนไม่ได้ โอม จงนอน โอน จงนอน'

'ทะเล ผมมาแล้วคร้าบบบบบ' ภูมิวิ่งไปยังทะเลสีฟ้าครามในฝัน ตาส่องประกายวิงค์ๆแบบพจมานวิ่งเข้าหาชายกลางในบ้านทรายดองตอนอวสาน หารู้ไม่ว่าชีวิต4ชีวิตกำลังทุกข์ทรมานเพราะเสียงกรนของเขา

'เราจะได้นอนแบบคนอื่นๆตอนไหนนะ เฮ่อ...' ทั้ง5คน(รวมลุงไอรินที่ขับรถอยู่) พึมพำพร้อมกันอยู่ในใจโดยมิได้นัดหมาย(เพราะไม่มีใครในกรุ้ปชื่อหมาย)

8 โมงเช้า ที่กระบี่

"เฮ่อ หลับสบายดีจัง" ภูมิกล่าวพลางบิดขี้เกียจ

พวกเขามาถึงที่หมาย ณ กระบี่แล้ว ทะเลสีครามสวยยามเช้าช่างงดงามเกินอธิบาย(จึงต้องมีภาพมาให้ชม)

'นายสบายแต่เราไม่สบายน่ะสิ เมื่อคืนเล่นเอานอนไม่หลับเลย' ทุกคนบ่นในใจโดยมิได้นัดหมายอีกแล้ว(หมายไม่มาจะนัดเขาได้ไงจริงป่ะ)

แม้จะบ่นกระปอดกระแปดอยู่ในใจแต่ทะเลของที่นี่ก็สวยจริงๆ น่าแปลกที่ไม่มีนักท่องเที่ยวให้เห็นเลย(จงสำนึกในบุญคุณของฉันคนนี้ซะที่ไม่เขียนนักท่องเที่ยวขึ้นมา-MD)

'ถ้าเป็นโคนันหรือคินดะอิจิที่นี่คงเกิดคดีฆาตกรรมในห้องปิดตายชัวร์ๆเวลามีบรรยากาศแบบนี้ แล้วคนร้ายก็มักจะเป็นคนที่ดูอินโนเซนต์ที่สุดในกลุ่ม เหตุผลก็มักจะเป็นเรื่องชั่วๆของคนถูกฆ่า เช่น โกงป็อกเด้ง แย่งลูกชิ้นในบะหมี่ และอื่นๆ บลา... บลา... บลา...' ธีจิ้น(?)ความคิดแสนอัปมงคลอยู่ในหัวในขณะที่ต่างคนต่างคิดคนละอย่าง

ภูมิ-นี่บ้านพักตากอากาศเธอเหรอ หรือเคยอยู่ที่นี่ก่อนจะมากรุงเทพ?

ไอริน-ไม่เชิงหรอก เป็นที่ที่ซื้อไว้แต่นานๆทีจะมาน่ะ

"หือ? ใครเรียกเรา" ธีและไทย(ธีร์)หันมาพูดแทบจะพร้อมๆกัน การมีชื่อพ้องเสียงกับคำแสนธรรมดามันช่างง่ายต่อการปล่อยไก่ยิ่งนัก เอวัง... 

-ในบ้านไอริน-

 ข้าวผัดปูหอมกรุ่นตั้งอยู่หน้าคณะทัวร์ การจัดเรียงแบบภัตตาคารนั้นทำให้อาหารดูน่ากินมาก ข้าวผัดเป็นทรงcylinderฐานกว้าง มุมที่มีเรียบลื่นไม่เหลี่ยม มะเขือเทศวางไว้ด้านซ้ายให้ใช้ส้อมจิ้มได้อย่างสะดวกสบาย มะนาวเองก็หั่นเป็นชิ้นพอดีไม่หนาไปหรือบางไป ทำให้คนกินสามารถควบคุมปริมาณน้ำมะนาวที่บีบใส่ได้อย่างง่ายดาย มันสวยงามจริงๆในสายตาธี แต่ไม่ใช่แค่การจัดเรียงเท่านั้นที่มีระดับ รสชาติก็เช่นกัน...

ธี-ข้าวไม่เลี่ยนน้ำมันเลย! สามารถผัดข้าวด้วยความร้อนพอที่จะทำให้น้ำมันส่วนเกินระเหย แต่ไม่ทำให้ข้าวไหม้ไปด้วย อย่าว่าแต่ไหม้เลย ข้าวไม่แห้งเลยด้วยซ้ำ! ปูก็ฟูกำลังดีทำให้เคี้ยวง่ายแต่ไม่เละ ความอร่อยจากมะนาว ปู ต้นหอมและไข่เองก็แทรกซึมแบบพอเหมาะไปทั่วจาน แต่ก็ไม่ทำให้ตัววัตถุดิบเสียความอร่อย แม้กระนั้นรสชาติก็ไม่ซ้ำกันในแต่ละคำเพราะสัดส่วนที่กะไว้เป็นอย่างดี ข้าวผัดนี้อร่อยมาก! แต่ความน่าสนใจคือคนทำผสมปลาเค็มป่นละเอียดลงไปในข้าวด้วยเพื่อกระตุ้นความอยากอาหารของคนที่เหนื่อยจากการเดินทางด้วยรสเค็ม เข้าใจคิดดีมาก

ไอริส-ธี คนอื่นเขากินกันจะหมดแล้วนะ เธอเล่นกินคำพล่ามคำแบบนี้จะหมดมั้ยเนี่ย แค่คำสามคำแรกชมยาวเป็นโยชน์เลย

"โทษทีๆ พักนี้บ้าจอมโหดกระทะเหล็กRน่ะ เลยติดนิสัยชมอาหารเวอร์ๆ แต่มันอร่อยจริงๆนา" ธีไม่พูดเปล่า เขาตักกินข้าวผัดอีกหนึ่งคำโต พลางร้อง "อื้มมมม" ออกมาพลางหมุนตัวไปๆมาๆจนหน้าแข้งชนขาโต๊ะ ทำเอาเจ้าตัวอื้มมมจุกคอเลย แล้วทุกคนหัวเราะท่าทีเวอร์ๆแบบจงใจของธี แต่ในขณะนั้นก็มีสายตาคู่นึงจ้องไปยังธีอยู่ด้วยความรู้สึกที่แตกต่างออกไป

'เด็กคนนี้ไม่ธรรมดาจริงๆ เขามองอาหารของเราออก แถมยังรู้ถึงรสชาติแฝงด้วย! น่าสนุกจริงๆ หึหึหึ' เจ้าของแววตาคู่นั้นคิดในใจ

--TO BE CONTINUE--

เจ้าของสายตาคู่นั้นเป็นใครกัน? เขาหรือเธอมาจากไหน? คณะท่องเที่ยวนี้จะเจออาหารทะเลชั้นยอดอะไรอีกบ้าง? ติดตามได้ในตอนต่อไปเท่านั้น!

ปล. ขอขอบคุณภาพจากผมเกิ้ลนะครับ ช่วยได้มากเลย

ธี-ผมเกิ้ลนี่อะไรเหรอพ่อ

MD-กูเกิ้ลไง แต่พ่อไม่สนับสนุนคำหยาบ

ธี-....