นักเรียนรั่ว@สิงคโปร์

ธีมองการบ้านตัวเองแบบๆไม่ค่อยเชื่อสายตาตัวเอง

"ปลูกถั่วเขียวเป็นคู่เนี่ยนะ? พวกเราย้อนเวลากลับไปเป็นเด็กประถมแล้วเหรอเนี่ย ผอ.โรงเรียนนี้ให้แต่การบ้านแปลกๆแฮะ รอบที่แล้วก็ถามมาว่าชอบแต่งตัวแบบไหน แน่ะมีหยอดมุขมาด้วยว่าจะโยนมาลัยเสี่ยงรักเลือกคู่ได้ด้วย" ธีเหงื่อตกเล็กน้อย ความทรงจำสมัยเด็กเรื่องการปลูกถั่วของเขาไม่สู้ดีนัก

----6ปีก่อน----

"ไอ้ธี นกแ-งมารุมกินถั่วพวกเราหมดแล้ว แกเอาหินปาไล่มันหน่อยดิ้" เด็กชายหัวเกรียนตะโกนบอกธีสมัยเด็ก

"บาปนะเฟ้ยไอ้เดช อยากปาแกก็ปาสิวะ" ธีตะโกนกลับไป

ว่าแล้วนายเดชก็ปาหินไปกลางฝูงนกจริงๆ ส่งผลให้พวกมันแตกกระเจิง...มาบินไล่2หนุ่มน้อยแทน

"ไอเ-ยเดชเอ้ย! ไหงตอนนี้พวกเราซวยกว่าเดิมอีกวะเนี่ย"

--------

'โอความทรงจำช่างเจ็บปวด...' ธีพรรณาอยู่ในใจ ว่าแล้วก็เริ่มเลือกว่าที่คนจะเป็นคู่

'มาลัยเสี่ยงคู่งั้นเรอะ งั้นเราคงลอง...ลูกบาสเสี่ยงคู่ละกัน' คิดได้แล้วภูมิก็โยนลูกบาสที่ถือไว้ออกไปกลางห้อง บาสนั้นลอยไปหา...นิค (แน่นอนว่าธีไม่ได้คิดเผื่อว่ามันจะอัดหัวใครเข้าให้) 

นิครับลูกบาสที่ลอยมาจากธีอย่างงงๆก่อนจะถูกธีลากไปหาอาจารย์ ขอใบรับรองกับเม็ดถั่วจากผอ.(ที่นิครับมาอย่างงงๆเช่นกัน)

"นิคเธอมาเป็นคู่ปลูกถั่วเราแล้วกัน" ธีบอก (บอกช้าไปรึเปล่าฟะ)

"อะ..อืม" นิคตอบกลับไปอย่างงๆนิดๆ

---ต่อมา---

ธี: สรุปเราจะปลูกเจ้าถั่วนี่ยังไงดี?

นิค: ปลูกในดินละกัน ส่วนถระถางใช้ถ้วยมาม่าไม่ก็ไอติมก็เหลือเฟือแล้ว

ธี: โอเค เดี๋ยวพรุ่งนี้เราเอามา

---วันต่อมา---

การที่เอาถ้วยมาม่ามาเป็นกระถางปลูกถั่วอาจจะเกินไปซักหน่อย แต่ในกรณีนี้คงเรียกว่าเวอร์เพราะธีใช้ถ้วยมาม่าบิ้กคัพ(ถ้วยกว้าง2ฝ่ามือผู้ใหญ่) ซวยจริงหนอที่ทั้งบ้านเหลือมาม่าอยู่กระป๋องเดียว พอนิคถามถึงถ้วยไอติม เราบอกได้แค่ว่ามีแต่Hagen Dazแบบกระปุกใหญ่พิเศษ(ขนาดประมาณถังใบย่อมๆ) ซึ่งแน่นอนว่านิคเลือกถ้วยม่าม่า

สรุปแล้วพวกเราตกลงกันว่าจะปลูกไว้ที่หลังโรงเรียนที่มีแดดดี แต่ปัญหานั่นก็คือ....ใช่แล้ว นกนั่นเอง

นกนั้นนับว่าเป็นศัตรูพืชมานับแต่โบราณสมัยมนุษย์โครมันยองกำลังตั้งไข่เดินกันอยู่ ธีจึงเตรียมแผนมาแล้ว...

OPERATION B.I.R.D. [Bean Is Really well-Defended]

-แนวป้องกัน กาบหอยแครงพันธ์อาคะริว(มังกรแดง)จากญี่ปุ่นที่ธีปู่ซื้อมาฝาก เลี้ยงไว้ไปๆมาๆมันก็โตเอาๆ แถมเพิ่มจำนวนเร็วมาก สงสัยแมลงบ้านเราคงเกรดดี แบบเนื้อแมลงวันมัตซึสากะ 555 นับรองแมงไม่ได้ไต่ ไรไม่ได้คอมถั่วพวกนี้หรอก

-หุ่นไล่กา(ความสูงเมตรกว่า) เสียเวลาทำทั้งคืน ไว้ช่วยไล่นกได้แน่

ไม่รู้ว่าทำไมคนอื่นๆเหงื่อตกเวลาเห็นแผนการเรา มันน่าจะเวิร์คทางทฤษฎีนะเราว่า...

ทางนิคก็คงได้แต่คิดว่าธีเป็นคนที่ตลกดีโดยธรรมชาติ ไม่ก็บวมโดยกำเนิด

อนึ่งนอกจากแนวป้องกันแล้ว เราใส่ปุ๋ยชนิดพิเศษลงไปดวย หึหึหึ...

---5วันต่อมา---

ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อ งานนี้มันเวิร์ค ถั่วโตไว เร็ว แรงมาก ปุ๋ยพิเศษเราเวิร์คจริงๆด้วย 5555

นิค: ธี ทำไมรู้สึกว่าถั่วกลุ่มเราจะโตเร็วมากเลยนะ ตอนนี้ขึ้นมากันจะล้นกระถางแล้ว แล้วที่เธอพูดถึงปุ๋ยชนิดพิเศษนี่มันอะไรเหรอ

ธี: กระเพราะไข่ต้มค้างเดือนจากค่ายดอยเตะเมฆน่ะ อ๊ะ เธอไม่ได้ไปคงไม่รู้สินะ ไปถามคนที่ไปแล้วกัน โดยเฉพาะหยินกับลี่ลี่นี่เขารู้ดีนะ ฮาฮา แต่รับรองปุ๋ยเรานี่สูตรเด็ด

นิค: เธอมีความมั่นใจดีนะธี มองโลกในแง่ดีด้วย แต่เธอกังวลเรื่องอะไรรึเปล่าเอ่ย?

ธีออกแปลกใจที่นิคเปลี่ยนเรื่องคุย ธีตอบโดยการถามกลับไปว่า"ทำไมคิดแบบนั้น..."

นิค: เธอหัวเราะบ่อยกว่าที่เคยๆคุยกันมาเมื่อหลายวันก่อนน่ะสิ คนประเภทเธอน่ะจะไม่เงียบเวลากลุ้ม แต่จะหัวเราะกลบเกลื่อนเพื่อให้ตัวเองรู้สึกดีขึ้นและเดินต่อไปได้ยังไงล่ะ ฉันถึงบอกว่าเธอมองโลกในแง่ดีด้วย

"นิคนี่ท่าทางจะรู้จิตวิทยานะ อย่างเธอน่าจะไปหลอกถามแนวข้อสอบอาจารย์มานะเนี่ย เผื่อฟลุค เหอๆๆ" ธีไม่ตอบคำถามนิคตรงๆเรื่องความกังวลใจของเขา แต่การทำท่ายอมรับว่าเธอน่าจะรู้จิตวิทยาออกมากลายๆเป็นเหมือนการตอบว่า'ใช่แล้ว'ของธี และการที่เขาไม่พูดตรงๆคงเหมือนการบอกว่า'ไม่ต้องบอกคนอื่นก็ได้'สำหรับเขา นิคคงจะรู้ล่ะมั้ง ว่าเขาต้องการสื่ออะไร แม้จะไม่ได้สนิทอะไรกันมาก สัปดาห์ที่ผ่านมานี้ที่ทำงานด้วยกัน คุยด้วยกันมากขึ้น เธอน่าจะพอมองเขาออกละมั้ง ยิ่งเธอทำท่าเหมือนจะรู้จิตวิทยาด้วยแล้ว เรื่องกังวลใจของเราน่ะ เราแก้ได้เอง!

หลายวันต่อมาพวกเราก็ส่งถั่วที่ปลูกแล้วไปให้ผอ. ส่วนนิคที่คงจะไปถามลี่ลี่หรือคนอื่นเรื่องกระเพราไข่ต้มคงรู้ถึงความเป็นไปของมัน สังเกตุจากสายตาแหยงๆที่เธอส่งให้ดินปลูกถั่วกับการที่มีคนจากค่ายดอยมาถามเขาว่า

''นายแน่นะว่าทิ้ง'สิ่งนั้น'ไปแล้ว''

ธีคงได้แต่หัวเราะแห้งๆแทนคำตอบจริงๆ...